Install this theme

Metinler uzarlar ve sarhoş olmak için herhangi bir adım atmaya korkarsın. Nasıl geldin bu hale ve ne için geldin, sebebi neydi? 

İnsanlar? 

Ne farkederlerdi ki? Yeterince çekildi insanların uzamış ergenliklerinin sıkıntıları ki onlar da senin durumunu böyle tanımlarlardı. 

"Sen"den uzaklaşmak lazım sanırım, kullanımından tıpkı yıllardır "Ben"den uzaklaştığım gibi. Dememeli, azıcık mesafe ve mümkünse tamamen soyutlanmak. Belki de daima aynı şeyi düşünerek yapmak bunu, ezberlerle hem de sadece ve sadece tekrarlardan dolayı oluşan ezberlerle, içselleştirme ile ya da dayatma ile kendine. Bilinç haline getirerek cümleyi, kelimeyi saf halinde kullanarak, bilincin yani, tek dayanağın.

Her birimiz, yalnızlığa karşı işlenen günah, yani insanlarla alışveriş tarafından yozlaştırılmaya yazgılı bir saflık dozuyla doğarız… Zira her birimiz, kendimize hasredilmiş olmamak için elimizden geleni yaparız… Bu durum mukadderatı değil düşmüşlük eğilimini andırır… Ellerimizi temiz ve kalplerimizi bozulmamış bir halde muhafaza etmekten acizdir; yabancıların terleriyle temas ederek kendimizi kirletiriz; tiksintiye aç ve baya hayran bir halde, toplu çirkefin içine gırtlağımıza kadar gömülürüz… Kutsal suyla dolu Ummanları düşlediğimizde, artık oraya dalmak için çok geç kalmışızdır… İliğimize, kemiğimize kadar kokuşmuş olmamız, o ummana dalıp boğulmamızı engeller… Dünya yalnızlığımızı bozmuştur… Ötekilerin üzerimizde bıraktığı izler silinmez bir hale gelir…

Başka bir şey söylesin bana yahut yanlışlamaya yönelik en ufağından bir tez sunsun. “Sunamazsınız”

Ne kadar mümkün neye katlandığını izahat getiremeden bir şeylere katlanmaz ve saftirik yüzdelerle bir şeylerin içine girmesine maruz kalmak, her saniye. 
Sıkıldım.

Çok mu çirkiniz?

Olsun. Varsın da içimizde patlayıversin. Ne olacak? Olmayacak kadar bir kızıl şerbet tadı, gelmeyecek kadar bir girdaba nasib olmuş tuzun ironisi. 23 yıllık grev, 17’sinde 7 kere patlak vermiş bir savaş gibi mi olurdu? Ya sonrası?

Umurlarımızda değil tıpkı artık hissiz olan omurlarımız gibi, felç kalmış ud gib aynı işte, nasıl olursa. Öyle. Kimse iplemezmiş gibi, kim ipleyecekti ya zaten, saçma. Koş, hadi bolca.

Bir kadının memeleri, ne kadar memeyse işte seninki de o kadar memeydi diye söyleyesim gelir, ama öyle değildir. Diğer kadınların memesi meme ise seninki nedir yahut tersi.

Geçmişine saplanmış insan hali. Öyle miyim? Adını değil de kokunu hatırlıyorum. Öyle miyim? Madde oluşuna şahit oldum, yıllar evvel, madde oluşuna, yokluktan varoluşuna yani, bir şeylerin zıttı oluşuna. Öyle miyim? Ne yapacağız, çöpe atmalı tüm kümülatif olanı, ve diyebiliriz ki kümülatif olandandır yaşamın rezilliği bir başına kişi için.

Sonra?

Sonrası yok, sen bir madde ve ben başka boyutlarda, senden bağımsız bir üç harfli, tenine musallat olmuş. Şemalin canlanır da, ismin değil duyumda. Huyunu bilirim de hesabını çıkaramam devr-i daim eden icraatlerin. Akşama doğru güneş batar da akşam olur ya, öyle doğal.

Hadi varsayalım, gömmüş olayım seni. Ne olacak benim çoklu taşlarım mermerin en basit el işi ile işlendiği? Hadi gömmüş olayım!

Uluyorsun ve ben duyuyorum sabahın bir saatinde, öylesine uluyorsun ve öylesine uykusuzsun.
Uyu.

Çayınızı da, çay koyma eyleminize de sıçayım. Of yavşaklık, of yavşklık. Çok yavşak abi bu, çok. Her eşşsiz şeyi popüler kültür malzemesi edişinize sıçayım, edibii SİKİŞİNİZE sıçayım.

scandinaviancollectors:

HENRY MOORE, Divided Head, 1963. / europeansculpture

scandinaviancollectors:

HENRY MOORE, Divided Head, 1963. / europeansculpture

hoppa!

Sabaha karşı -olmak da denebilir, anlamsızdır, ancak güzel olur. “Şeyler” bizi huzursuz ederler, her zaman ederler ve daima onlara karşı geliştirdiğimiz karın ağrılarımız vardır, bizi onların uğrattığı hüsranı unutmaya teşvik eden ilkel güdülenmelerdir bunlar, bir nevi vücudundaki gerilim hatlarının yüksek gerilim hatlarına aniden dönüşmesini engelleyen nadide lütuflardandır. Ancak aklın, senin o harika aklın ve aklının ürettiği nacizane lütüfkar fikirler, karın ağrılarına davetiye çıkarmakla kalmaz, gider zorla alır ve getirir, önüne koyar. Ahmakçadır akıl, akıldır ahmakça olan ve tüm ahmaklıkların kaynağı, seni geren insanlar değildir, bizzat o insanları gözüne sokan aklındır, ve sen kendi aklına söveceğine, insanlara söversin ve bilirsin de: “Bırak insanlar istediklerini yapsınlar, sana ne!” Olmaz ama, insanlar istediklerini yapsınlar ancak ben de karın ağrılarına maruz kalmak istiyorum der gibidir aklın, aklın senindir ve bir süre sonra onu söküp atmayı bilmen gerekir ki delilere imrenirim bu denli bu yüzden.

Bir şeyleri söküp atmanın zamanını kaçırdık, çok önceden sökülmüş bir şeye yama yapmaya kalkmak ancak bu kadar sürer kardeşlerim. Pişman değilim ancak artık oldukça anlamsız olduğunu görmekten öte bilmekteyim. Kendini alıp, kör kütük birine hapsetmen ve kalkıp bir de bu zaafa arkadaşlık falan demen nadide bir ahmaklık örneği. Ben bilmem ne zaman gereklidir arkadaş ve ne zaman gereksizdir, keza bilmem iyi arkadaş nasıl olur yahut nasıl olmaz ve ya ben nasıl bir arkadaşımdır, bilemem. Genel olarak bir bok bilemem ancak bilegeldiğim tarihten bu yana en sevmediğim şey, meslek dahil, çömlekçiliktir, hele bir de gözüne soka soka, kanırta kanırta, zanaat olmaktan çok öte bir gösteriş ve harikulade bir eylemmişçesine çömlekçilik yapmak? Kader kurbanlığının eşini öldürmek olmadığını ispatlarcasına yüklenir kafatasının tam ortasından ve yere öyle bir basınç uygularsın ki ancak bir anlık olabilir, dayanmaz kemiklerin, ayrılıverirler birbirlerinden, acı yerine ağrı hissedersin işte. Karın ağrısı, kemiklerinin kırılmasıdır, ağırlıktır,yüktür, küfedir, hadi sen de isimlendir.

Korkak olmak en büyük handikaplarından biriydi, yalnız olma duygusu ve farkediyorum ki zaten çoğunlukla yalnızım ve alışık olmaktan öte memnunum da bu durumdan ve niçin eskiden olmadığım şeyi arıyormuş gibi yapayım? Amaçsız bu ve belki de ilkkez bu, ilkkez bu kadar hafif ve mutlu ve ilkkez suratına sıçayım demeden yaklaşabilirim ve yaklaştım. Ancak her bok tekerrürden başka bir şey eylemiyor.

Susuyor gece ve gıcırdıyor tüm menteşeler
oyuklardan çıkıyordu sabah bir şeyler
şimdi yeni yeni oyuyorlar toprağı
şeyler çabuk değişiyor
şeyler çabuk yenişiyorlar ve rakı her daim
ne varsa sövdüğü
yanında evladiyelik gibi bir tek o kalıyor.
Sanki çınlıyor tüm kulakları dünyaylıların
bazen sadece sessiz, ne kadar olabilirse
ve yine ne kadar çarpabilirse hızlı
o kadar işte, çarpıyor yumruğu göğsünde
sanki sızlıyor tüm yüreği dünyalıların.
Zaman zaman bağdaşmalı ya sebepler sonuçlar
bağdaş kurmak gibi ya da kirazın ağaçtan sarkması
çocukların takla atmaya hevesli oluşları gibi
bitmeyen enerjisi güneşin
ve artık görmezdengelinegelen iç-çekişler
ha işte,
sanki tüm içleri çekiliyor dünyalıların
bazen hiç kalmıyor gibi.

Sahtekarca bir cesaret kılıfına sakladı tabancasını, cebine sokamayacak kadar büyük çantasına koyabileceği kadar küçüktü, çantasına koydu. Kimseye bahsetmedi çantasında bir silah olduğundan, ortada bir silah olduğundan ya da bir silah gördüğünden dahi bahsetmedi. 

Yaşamın bir değeri olduğuna inandığından ya da insanların çok değerli olduklarından değil, değer verdiği şeylerin çantasını yüklenmelerini istemezdi, çoğu zaman zaten bir şeyler istemezdi. Korkak, biraz zorlasak zübük bile diyebilirdik kendisine.

Bir şey kalmamış gibi dalgaların köpüklerinde, bir şey kalmış gibi dağların zirvesinde, alabildiğine alabildiği her şeyi alıp kaçmak neymiş, gösterecekti koca gözlü çılgın canavar. Hayaller ve umutlar boşa çırpınışlardı, insanın neresi acırsa canı oradaydı ne de olsa. Biraz daha sabredecek ve öğrenecekti ne kadar tatlı olduğunu hiçliğe karışmanın, herkes gibi,herkesin bir gün olacağı gibi yem olmanın toprağa. Hiç bir şey nasılsa öyle değildi ya da ne ise oydu.”Nereye gitti zaman? Derin kuyulara dalmadım mı ben? Dünya uyuyor.”

Ve tabii ki ”Dünyadaki kötülük, neredeyse daima cehaletten gelir ve iyi niyet aydınlanmamışsa kötü niyet  kadar zarar verebilir.” 

ikinciiyeni:

İliş bana.
günün her hangi bir saatine 
sesini,soluğunu, zihnini bulaştır..

 
İlhan Berk

Yanlış yapmanın kıymeti. Devrin çarkını sadece yanlışlar üzerine kurduğunu sadece az çok dahi farkedebildiğinde, yanlışları kendine dert etmeyi becermeye başlıyorsun, bir umarsızlık halinden dönüyorsun, tüm istencin buna kanalize oluyor, suratına suratına üfürüyor hakikati, yanlış olanları:Her şeyi.
Başlangıç kabulleri yapmanın ne denli hatalı olabileceğini bildiğin halde, onları olduğu gibi kabul etmeden elin bir diğer nüsansa dokunamıyor. Çok büyük bir kabul yapmanın altında ezilebilirsin, varsın oldun, hayatın olduğu gibi, tesadüfi(gelişigüzel) yahut bağlı olduğunu farzet(kabulet), kötüdür. Her seferinde aynı şey, aynı alıntı,aynı parçası bombanın gelen: Hayat hiç bir zaman güzel değildir, güzel olan hayat üzerine yapılmış tasvirlerdir sadece.
Tuhaftır, her zaman düşünmek bunun üzerine. İnsanlar seni anlamayacaklardır, anladıklarını söylediklerinde ise en iyi ihtimalle yanlış anlayacaklardır, senin yerine düşünebildiklerine inanırlar insanlar, senin düşündüklerine hak verebileceklerine yahut veremeyeceklerine. Sen ne diyorsan, seni yapan O’dur derler zaman zaman, zırvalarlar, seni kelimelere hapsederler, kelime yoksa fırçaya, o yoksa notalara, farketmez yani, sen kendini nasıl anlatmaya çalışıyorsan, seni “anladıkları” için insanlar, seni o mecraya gömerler, hapsederler, kenetlenmişsin varsayalarlar. Hatadır, diğer her şey gibi.
Mesela, “birini gömdüğün bir şey yazdığında, göğe yükseltebilecek şeyler de yazabilirsin, gömdükten sonra kıymeti yoktur ama, kıymeti olsa dahi anlamsızdır. Her bir uzvun parça parça, duraksayarak ve kendi döngüsü dahilinde aynı şeyi söyler: artık uğraşma arkadaşım, sen sen değilsin, o da o değil. (Nokta)”
Her halükarda ve her zaman yaşanagelecek net bir anlaşabilemezlik durağanlığına hapsolacaksın, bunun da kendi döngüsü var. İnsanlar birbirlerini mutualist bir şekilde hapsederler ve mutludurlar, insanlar kendilerini kendilerine de hapsaderler ve yine mutludurlar. Bitmeyen bu arz-ı endan hali bir bütün olarak kokuşmuşluğuyla gurur duymasa da bundan şikayet etmez, çünkü hadsizdir insan, kendi için kendisi bile hadsizdir, haddine değildir ses çıkartmak, otorüte boşluğu mikro ölçüde hiç bir zaman bir zaafiyet sorunu olarak ortaya çıkmaz çnkü eksikliği yoktur, düşün bacım.
Belki ölürken mutlu öleceğiz, çünkü ölümden çekinmemize neden olabilecek eylemler içinde değiliz, bir astronot ölümden çekinebilir, tekrar dünyayı fiziksel olarak terk etmek isteyebileceği için farz-ı muhal. Sen ne için çekineceksin, yatağından daha rahat bir yerde yatamayacağın için mi? Daha fazla şişmanlayamayacağın için? Daha fazla sevişemeyeceğin için? Nedir derdin kuzum?